تاريخ : ۱۳۸٩/۱٢/٩ | ۸:٤٥ ‎ب.ظ | نويسنده : صدیقه

نامه ی زیبای امام علی (ع) به امام حسن(ع)

انسان و حوادث روزگار

از پدری فانی، اعتراف دارنده به گذشت زمان، زندگی را پشت سر نهاده که در سپری شدن دنیا چاره ای ندارد. مذمت کننده ی دنیا، مسکن گزیده در جایگاه گذشتگان، و کوچ کننده ی فردا، به فرزندی امیدوارند که از او چیزی به دست نمی آید، رونده ی راهی که به نیستی ختم می شود، در دنیا هدف بیماری ها، در گرو روزگار، گرفتار دنیا، سودا کننده ی دنیای فریبکار، وام دار نابودی ها، اسیر مرگ، هم سوگند رنج ها، هم نشین اندوه ها، آماج بلاها، به خاک در افتاده ی خواهش ها، و جانشین گذشتگان است.

پس از ستایش پروردگار، همانا گذشت عمر و چیرگی روزگار، و روی آوردن آخرت مرا از یاد غیر خودم باز داشته و تمام توجه مرا به آخرت کشانده است و مرا به حقیقتی رساند که دروغی در آن راه ندارد.

و تو را دیدم که پاره ی تن من، بلکه همه ی جان منی، آن گونه که اگر آسیبی تو را رسد به من رسیده است، و اگر مرگ به سراغ تو آید، زندگی مرا گرفته است، پس کار تو را کار خود شمردم و نامه ای به تو نوشتم تا تو را در سختی های زندگی رهنمون باشد، حال من زنده باشم یا نباشم.

(نهج البلاغه، نامه 31)


برچسب‌ها: